beschermd wonen

Ik twitterde de afgelopen tijd veel over mijn toekomstige verhuizing.
Ook over de zenuwen die daar bij gepaard gingen.
Gister was het zo ver. Ik ging kijken bij een beschermd wonen plek.

Ik kreeg vele tweets, dm’s en whatsappjes over hoe het was geweest.
Geen idee. Ik kon alleen nog maar huilen.

Vandaar deze blog, om het voor mijzelf op een rijtje te zetten, en het aan jullie uit te leggen.

Vol zenuwen stapte ik gister in de auto. binnen een kwartier was ik op mijn bestemming. Het duurde even voordat ik de auto uit durfde te stappen. De motor liet ik lopen, ik kon nog altijd weg. Ik sprak mijzelf zo goed als het kon moed in. Om vooruit te kunnen moet je nou eenmaal dingen doen die je niet altijd fijn vind.

Ik ging er niet alleen naar toe, ‘mijn’ maatschappelijk werker van het leo kannerhuis ging ook mee. Zij was er al. Met een steen in mijn maag drukte ik op de bel. Niet veel later deed een jongen de deur open, hij wees mij de weg. ik werd al verwacht. Mijn maatschappelijk werker was er al.

Ik deed mijn jas uit, legde mijn koptelefoon neer en ging strak van de spanning zitten aan de tafel. Tegenover mij zat de directeur, naast mij mijn maatschappelijk werker en niet veel later sluiten er nog twee mensen aan.

Na een korte voorstel ronde legde ze uit wat ze daar doen, wat er van je verwacht wordt, hoe ze met elkaar omgaan en nog honderdduizend meer informatie.

De maatschappelijk werker speelde de advocaat van de duivel, want daar werd ze immers voor betaald. Hoe goed ze mij in de gaten zouden houden. Ze kende namelijk niemand die zo goed was haar gevoelens te verbloemen als ik. Dat ik nooit zelf op tijd aan de bel zou trekken, en echt in de gaten gehouden moet worden.

Meerdere keren benadrukte de directeur dat ik alles mocht vragen wat ik wilde. Normaliter zou ik daar meer gebruik van hebben gemaakt, maar de zenuwen hadden nog steeds de overhand. Ik vroeg wat de regels over bezoek is. In principe mag er altijd bezoek komen tussen 07:00 en 23:00. Oké dacht ik, dat is nog niet zo verkeerd. Dat er niemand mag blijven slapen had ik al verwacht. Toen vroeg ik hoe ze tegenover alcohol stonden. In het gebouw zelf mag geen druppel gedronken worden. Ook daar kon ik mij wel in vinden, wetende dat er ook ex verslaafde wonen. Ze gaven mij het gevoel dat ze zichzelf erg coulant vonden. Dat als je naar een feestje gaat je echt wel één biertje mag drinken. Ik ben geen groot alcohol verbruiker, soms bij het eten een wijntje of biertje. Maar de zeldzame keren dat ik met vrienden iets ga doen, laat ik het alcohol zeker niet staan. Ik vroeg hoe het met het eten gaat, het afgelopen jaar heb ik vrijwel elke dag gekookt. Hoewel ik het eten 9/10 niet lekker vond, vonden de andere mensen die het aten het heerlijk. Dit ligt ook volledig aan mijn gebrek aan eetlust. Ze eten altijd gezamenlijk. in je eigen groep (een groep bestaat uit ongeveer 12 mensen) Er wordt gekookt door een kok. Ik vroeg ze hoe laat ze eten. sochtends kun je tussen 07:00 en 08:30 ontbijten. Vroeg dacht ik, maar zeker wel haalbaar. Smiddags is het rond een uur of 12. ‘en ohja, we eten smiddags warm’ Ik floepte eruit of dit een bejaardenhuis is. Ze moesten lachen. ik niet. Ze vroegen naar de invulling van mijn dag. Die is vrijwel niet bestaand op dit moment. Soms ben ik op pad voor NJR en op Maandag ga ik nog altijd naar mijn nichtjes. Of ik niet iets met kinderen zou willen studeren? Nee, absoluut niet. Ik hou niet van kinderen. Alleen van “mijn” kinderen. Ik wil succesvol worden in het doorbreken van het taboe rondom psychische problemen, Ik wil kennis overdragen en net zo lang tegen deuren schoppen tot dat er iemand naar mij luistert. Ik kreeg het idee dat ze mij naïef vonden. Dat ben ik misschien ook wel.

Mijn breekpunt kwam toen ik vroeg naar de prijs. 500 euro per maand. Dat vonden ze spot goedkoop. Want dat is inclusief alles. Internet, tv, eten, wasmachines. ik begon te huilen. Hoe wil ik dat ooit kunnen betalen? ik ben gezegend met een wajong uitkering van ongeveer 700 euro per maand. mijn zorgkosten zijn ongeveer 200 euro per maand. Dan zou al mijn geld op zijn. Ze stelde mij gedeeltelijk gerust door te vertellen dat ze een overeenkomst hadden met de gemeente, en dat die het bedrag zou aanvullen tot 900 euro per maand.

De rondleiding begon, het is een enorm gebouw. Een prachtig oud klooster. De eerste kamer die ik te zien kreeg was een leegstaande kamer, waar ik eventueel terecht zou kunnen. Er paste niet meer dan een twee persoonsbed en een kleding kast in. Slik. Dat is absoluut niet wat ik voor ogen had. Ik wilde zelfstandigheid met hulp in de buurt. Zelf koken, zelf het huishouden runnen met iemand die mee kijkt. Volgens mijn maatschappelijk werker was dat nog een stap te ver.De tweede ruimte die ik zag was een gezamelijke huiskamer. Kaal, versleten banken, een kleine tv en een tafel met stoelen. Aan de tafel zat een bewoner zijn sjekkie te draaien. Ik zag mij absoluut niet met hem samen wonen. De andere bewoners die ik zag versterkte dat gevoel. De rondleiding ging verder. badkamers, keuken, zolderkamer die wel een stuk groter was, en de grote tuin. enorme moestuin, ,10 cavia’s, varkens, schapen, paarden, ezels, visvijver. Als buitenmens kijk je hier je ogen uit. Ik ben er nog niet over uit of ik een buitenmens ben.

De rondleiding was afgelopen en we spraken af dat ik over twee dagen telefonisch contact heb met mijn maatschappelijk werker, en ik dan een keuze heb gemaakt. Of ik verder wil in dit traject. We namen afscheid. Mijn maatschappelijk werkster en ik liepen samen naar de auto. Mijn hoofd stond op ontploffen. Ze stelde voor dat we ook nog bij andere zorgaanbieders gaan kijken. ik zei dat ik op dit moment geen enkele keuze kan maken, dat mijn hoofd nu te vol is. Dat begreep ze.

We stapte beide in onze auto’s en reden naar huis.
Zodra ik mijn moeder zag, stortte ik volledig in. Ik wil dit niet. Ik wil niet op een plek als deze wonen. Het voelt als straf. Maar nog meer last heb ik ervan dat ik wéét dat ik deze hulp nodig heb. Maar het niet wil. Ik wil geen hulp bij het opruimen van mijn kamer, ik wil geen hulp bij het eten. Ik wil alles zelf kunnen. Ik wil een normaal functionerend hoofd hebben.

IK WIL NORMAAL ZIJN

Deze klap zal nog wel even blijven. Deze plek gaat het denk ik niet worden, of ik ooit een plek vind waar ik mij niet de grootste loser van het land voel? Geen idee. Tot die tijd blijf ik bij mijn ouders, verstopt onder de dekens de realiteit ontlopend. Want daar ben ik goed in.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s