21 is zijn leeftijd, ik mocht hem alleen even lenen

Één jaar geleden ging het niet goed met mij. Ik trok mij terug, at slecht en wanneer ik sliep waren het alleen maar nachtmerries. Vooral over mijn broer. Op 21 mei 2017 werd ik 21 jaar. De leeftijd die hij ook haalde, maar ouder zou hij niet worden. Ik wel. Mijn verjaardag is altijd een belangrijk iets geweest. Wellicht omdat ik de jongste telg uit een turbulent gezin ben, en die dag voledig om mij draaide. Maar ook zeker omdat ik dan elk jaar weer een jaar ouder ben, een jaar dichter bij de volwassenheid. Ik had als kind altijd enorm de behoefte om volwassen te zijn. Ik had weinig aansluiting bij leeftijdsgenoten, maar wel met volwassenen. Ik wilde als kind praten, discussiëren, filosoferen. Geen tikkertje, vader en moedertje of verstoppertje spelen.

De liefde voor mijn verjaardag begon in 2015 een andere vorm aan te nemen. Het ging absoluut niet goed met mij. Ik was net weg bij de ggz instelling waar ik opgenomen zat. En was daar alleen weg omdat ik er nog zieker van werd. Ik zag het leven niet meer zitten, werd al gek van een fluitende merel en wist absoluut niet wat ik met mezelf aan moest. Ik mocht geen visite ontvangen, maar dat vond ik nog niet zo erg. Het grootste gemis was de aanwezigheid van mijn broer. Mijn eerste verjaardag zonder zijn ongemakkelijke drie kussen. Ik kreeg van iemand van twitter een doos vol boeken, dit maakte een hoop goed. Maar nog lang niet alles.

Ik was een verloren ziel in mijn eigen lichaam. Ik was 19, maar wilde zo graag weer 6 zijn. Hoe dichter de volwassenheid kwam, hoe enger ik hem vond. Alles in het leven werd gecompliceerder hoe ouder ik werd.

Nu ben ik 21, over 8 nachten slapen 22. En ik kijk er enorm naar uit. Ik heb niet meer de leeftijd die mijn broer voor altijd zal hebben. Ik zal niet meer de onmiddellijke steen in mijn maag voelen wanneer iemand naar mijn leeftijd vraagt. 21 is zijn leeftijd, ik mocht hem alleen even lenen

Ik had tijdens mijn verjaardag in 2015, of die van vorig jaar niet kunnen bedenken dat het zo goed met mij zou gaan nu.
Vanaf september ga ik beschermd wonen. Ik krijg mijn eigen appartement, maar wel veel begeleiding om er voor te zorgen dat het mij ook lukt om alleen te wonen. Het doel is om uiteindelijk volledig zelfstandig te wonen. Dit doel voelt haalbaar. Ook ben in gesprekken over een baan, zodra dat concreter is zal ik er een blog aan wijden. Ik heb vrienden, een sociaal leven. Ik ging gister voor het eerst sinds 4,5 jaar naar een concert. En dat lukte. Ik wist de paniekaanval die ik op voelde komen te onderdrukken, lied bij binnenkomst meteen een glas bier mijn keel door glijden. En genoot. Niet van vooraan in de zaal, maar van er net buiten. Zonder alle mensen om mij heen, maar ik was er wel.

ik ben blij dat ik weer een jaar ouder én dichter bij volwassenheid kom, net zoals vroeger. Ik heb heel veel zin in om 22 te zijn. Er staan grote, uitdagende spannende dingen te wachten, maar ik heb er zin in!

Fijn leven!

En net zoals vroeger vind ik post heel leuk.
Voor mijn adres kun je bij @MMeulblok terecht (om het toch nog als een verassing te hebben)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s