2018, ik hou van je.

Als er een wedstrijd gehouden wordt van wie 2018 echt het jaar was. Win ik deze met twee vingers in mijn neus. Terwijl ik niet dacht dat mijn leven überhaupt nog leuk kon worden.

Eind 2017 was ik weer in een diepe depressie gegleden, had geen perspectief op een toekomst. En was er van overtuigt dat mijn leven al gepiekt had toen ik een jaar of 15 was. Ik probeerde mij er bij neer te leggen dat mijn leven zou bestaan uit middag dutjes, medicijnen, en jaloezie op iedereen die iets met zijn of haar leven doet. Een nieuw jaar begint vaak met nieuwe voornemens. Ik heb daar nooit aan mee gedaan, wetende dat ik mij er toch niet aan zou kunnen houden om te stoppen met roken, of nog erger: te beginnen met sporten.

Omdat voornemens niet haalbaar hoeven te zijn, besloot ik er toch aan mee te doen. Op één januari 2018 tweette ik

“mijn doel voor 2018
Nieuw werk
Betaald werk
Niet dood willen”

Nog steeds er heilig van overtuigt dat dit mij niet zou lukken. Het voelde even haalbaar als mijn broer terug uit de dood halen of profvoetballer te worden. Boy was i wrong.

Vanaf 1 juni had ik een baan, een echte grote mensen baan. Het was “maar” voor 16 uur in de week en zou mijn meeste geld nog steeds door het uwv op mijn rekening gestort worden. Maar ik had een baan, een reden om mij fatsoenlijk aan te kleden en een borstel door mijn ongekamde haren te halen. Deze baan ging zo goed dat ik ook gevraagd werd om voor de communicatie afdeling te gaan werken, en zo kwam ik aan 20 uur werken in de week. Betaald.
Door het hebben van een baan voelde ik mij gezien, waardevol en vooral een onderdeel van de maatschappij.

Begin september was daar de dag dat ik de sleutel van mijn appartement in ontvangst mocht nemen. Ik was nog nooit verhuisd, had enkel een uit de hand gelopen loggeer sessie van anderhalf jaar achter de rug. Wat keek ik op tegen het verhuizen, maar wat had ik er nog meer zin in. Voor het eerst maakte ik keuzes enkel voor mezelf. Kon ik adviezen van andere afwimpelen want het was mijn huis. Ik verhuisde naar een dorp wat ik enkel kende van mijn dagelijkse busreis naar mijn middelbare school. “ik wil hier nog niet dood gevonden worden” dacht ik altijd. Verhuizen naar een plaats waar je nog niemand kent is lastig, hoewel mijn familie nog steeds 15 minuten van mij vandaan woont. Ik ging beschermd wonen, niet dat jullie denken dat ik ineens alles in het leven zelf aan kan. Twee keer per week komen één van mijn begeleiders langs. Ze helpen mij met het ordenen van mijn financiën (als je op jezelf woont, en benzine moet hebben om naar je werk te kunnen, is het niet handig als je geld na één week op is) Ze helpen mij met het geordend houden van mijn huishouden, wijzen mij erop dat na 2 maanden ergens wonen het toch wel handig is om lampen en stoelen te hebben, en zorgen er vooral voor dat ik niet verdrink in de wereld waarin ik net ben los gelaten. De grote mensen wereld.

Dat ik dood wilde was altijd een gegeven voor mij. Een soort constante honger gevoel. Iets wat er altijd is, maar waar je niet altijd mee bezig bent. Ik wilde niet altijd dood, ik wilde wel altijd niet leven. Veranderingen zijn niet altijd fijn, heel vaak niet zelfs. Het koste mij moeite om te wennen aan een baan waarbij ik minder duidelijkheid kreeg dan ik nodig had op dat moment. Het koste mij moeite om zelf verantwoordelijk te zijn over mijn leven. Het heeft zeker voor terugvallen gezorgd. Er waren momenten waarop ik met mijn handen in mijn haar, huilend mijn ouders op belde omdat ik niet meer wist hoe ik het moest regelen.

Maar wat was het de veranderingen waard. Mijn leven is op een punt waarvan ik niet dacht dat ik er ooit zou komen. Ik maakte nieuwe vriendschappen, verloor er ook een aantal. Ik heb dagen niet gegeten, en dagen gehad dat alles wat ik at er meteen weer uit kwam. Ik heb juichend mijn familie op gebeld als ik weer een mijlpaal had bereikt. Maar boven al heb ik mezelf opnieuw uitgevonden. Kwam ik erachter dat alles wat er in mij heeft gezeten er nog steeds zit. Maar ik er soms harder naar moet zoeken. Of meer rust moet nemen om de leuke dingen te kunnen doen.

2018 was het jaar waarin ik eindelijk de leeftijd 21 van mij af mocht schudden. Het voelde al die tijd dat ik de leeftijd leende van mijn broer. Die voor altijd 21 zal zijn. Ik maakte de grootste stappen in mijn leven dusver. Ik was meerdere keren op de radio, tv en in de krant te vinden om te praten over psychische kwetsbaarheden. Ik ben trots (een woord waar ik altijd braakneigingen van kreeg) op alle drempels waar ik overheen ben gegaan, alle klappen die ik heb gekregen en uitgedeeld. Maar vooral dat ik mezelf heb bewezen dat ik nog niet gepiekt heb. Dat die piek nog moet komen, en ik dus alle tijd heb om te genieten.

Dat ga ik 2019 doen. genieten.

Advertenties

2 gedachten over “2018, ik hou van je.

  1. Je hebt echt zoveel bereikt! Heel veel respect daarvoor! Vind het echt heel tof hoe je dat allemaal gedaan hebt 🙂 Zelf vond ik 2018 een verschrikkelijk rot jaar en geven niet zo veel dingen mij echt hoop meer maar door jouw verhaal heb ik nu wel meer hoop eigenlijk. Ik denk dat de meeste mensen iets te snel vergeten dat een leven zoveel kan veranderen in een jaar (vergeet dat zelf iedere keer haha) en dingen echt anders kunnen worden. Je hebt mij echt geïnspireerd met je verhaal, dankje 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s